Sociale angst aan het creëren

In dit forum kun je rechtstreeks vragen stellen aan onze angst psychologen. Je krijgt binnen 5 werkdagen antwoord.
Forum regels
We proberen je eerste vraag binnen 5 werkdagen te beantwoorden. Probeer deze vraag zo helder en duidelijk mogelijk te stellen. Alle therapeuten werken op geheel vrijwillige basis mee aan dit forum, zelf hebben ze drukke praktijken dus hou er rekening mee dat vervolgvragen mogelijk pas later of zelfs geen antwoord meer krijgen.

Belangrijk: dit forum is in beheer van Psychologen Nederland. Wij helpen graag zoveel mogelijk mensen met inzicht krijgen in hun psyche en gevoelens en delen daarom soms de antwoorden op de hulpvragen op dit forum via onze blog. Als je hier een vraag post kan het zijn dat jouw vraag - uiteraard anoniem - behandeld wordt op onze blog op psyned.nl.

Sociale angst aan het creëren

door Nell123 » di 23 feb 2016, 11:50

Hallo

Ik ben een hoogsensitief persoon dus ik raak snel overprikkeld. 1 van de eigenschappen van hoogsensitieve personen is dat je het moeilijk hebt met veranderingen. Hier had tot vorig jaar geen last van, maar dit kwam waarschijnlijk doordat ik nog nooit heel erg grote veranderingen onderging in mijn leven.

Maar de laatste tijd zijn er heel wat veranderingen gebeurd in mijn leven zoals van secundair onderwijs naar het hoger onderwijs: nieuwe studies en nieuwe mensen, gaan samen wonen met mijn vriend: heel gelukkig met mijn vriend maar doordat ik nog naar school ga is het soms moeilijk om rond te komen en daardoor gaan we minder weg met vrienden.

Problemen die ik merk op school: iedere keer als ik de trap opga om naar het leslokaal te gaan, krijg ik last van hartkloppingen die moeilijk over gaan. Ik moet altijd even naar het toilet gaan om even te bekomen. Ik denk niet dat dit komt door een slechte conditie maar wel door de stress. Bij praktijklessen gaan mijn hartkloppingen niet over omdat ik bang ben om dan aan het woord te komen. Wanneer ik aan het woord kom begin ik helemaal te trillen en probeer ik er zo snel mogelijk vanaf te zijn. Sommige medestudenten merkten het trillen al op en dan moet ik afkomen met smoesjes zoals dat ik nog niet ontbeten heb, terwijl dit helemaal geen waar is. Tijdens de middagpauze eet onze klas altijd samen. Ik merk dat andere studenten het makkelijk hebben in het opbouwen van nieuwe vriendschappen en nieuwe sociale relaties. Ik heb mijn plekje in de groep nog altijd niet gevonden. Soms wil ik dan meepraten met de groep maar dan ga ik in strijd met mezelf, durf ik het wel zeggen? Wat zullen ze ervan denken? En dan krijg ik terug hartkloppingen waardoor ik dan gewoon maar zwijg en niets zeg om terug tot rust te komen.

Problemen bij mijn vriendenkring/ uitgaan: het was al lang geleden dat ik uitgegaan ben, maar op nieuwjaar is het een traditie om uit te gaan. Dus ik ging samen met mijn vriend naar een feestje waar ze mijn favoriete muziek speelden. Eens daar aangekomen kreeg ik uit het niets hartkloppingen, waarschijnlijk door de luide muziek en de drukte? Ik weet het niet... Vroeger had ik dit niet en kon ik plezier maken tijdens het uitgaan. Ik moest heel de tijd gaan zitten om tot rust te komen want iedere keer toen ik weer in het volk ging staan kreeg ik opnieuw hartkloppingen en voelde ik me bekeken, ik was bang dat mensen gingen zien dat ik er paniekerig uitzag.
Ik mis mijn vrienden dus we spraken samen af om nog eens iets leuk te doen. De vrijdag samen gezellig iets gaan drinken en de zaterdag samen naar een feestje. De vrijdag had ik wel wat stress om iedereen terug te zien, maar alles ging goed, geen stress en ik voelde me goed. (misschien dat de drankjes hier ook bij hielpen?) Maar de zaterdag liep het helemaal mis, niet al mijn vriendinnen gingen mee en de vriendinnen die meegingen nodigden nog andere vrienden uit. In principe vond ik daar niets mis mee. Tot daar aangekomen en ik een bericht kreeg van een vriendin dat ze daar bijna waren. Plots kreeg ik een paniekaanval, ik kreeg hartkloppingen en moest even naar buiten, het lukte maar niet om rustig te worden dus vertelde ik maar aan mijn ene vriendin dat ik me niet goed voelde en me wat in de auto ging leggen zodat ik de anderen niet onder ogen moest komen.

Sinds mijn laatste paniekaanval komt het allemaal erger en erger. Wanneer ik onverwachts iemand tegenkom krijg ik hartkloppingen, begint mijn gezicht te trillen wanneer ik iemand in de ogen kijk om iets te zeggen ik krijg zelf stress om met mijn eigen mama af te spreken?!! Dit kan echt niet meer, ik wil hier van af! Mijn vriend is de enige met wie ik het hierover heb, maar ik denk niet dat hij weet hoe erg ik het heb omdat ik misschien niet alle details vertel. Ik wil echt hulp maar geld voor een psycholoog heb ik niet en ik durf hiervoor geen geld vragen aan mijn ouders want ik schaam me hier ECHT voor. Dit is echt geen optie voor mij.

Wat kan ik doen? Heeft u tips voor mij? Ik zocht al veel op online, maar echt specifieke tips vond ik nog niet.

Alvast bedankt.
Nell123
 
Berichten: 1
Geregistreerd op: di 23 feb 2016, 11:01

Re: Sociale angst aan het creëren

door PsycholoogDenHaag » di 23 feb 2016, 14:18

Beste Nell123,

Wat vervelend om te horen dat de klachten die je ervaart steeds erger worden. De problemen die je ervaart zijn absoluut niets om je voor te schamen en ik ben blij dat je in ieder geval hier je verhaal hebt kunnen doen.

Je geeft aan dat je de enige persoon met wie je hierover spreekt je vriend is. Echter, alle details van hoe je je voelt durf je hem niet te vertellen. Ik raad je aan hem juist wel precies te vertellen hoe je je voelt in deze situaties. Hij kan er dan voor je zijn en er samen met jou doorheen komen. Ook is het voor hem dan niet vreemd als je in bepaalde situaties ineens weg wilt. Zo creëert hij begrip voor jouw situatie en hoef jij je niet te schamen. Ik snap dat je het eng vind om jezelf helemaal bloot te geven, maar dit is wel onderdeel van het proces.

Je ouders durf je niet om hulp of geld te vragen omdat je je schaamt. Iedereen is wel eens bang in bepaalde situaties, dus nogmaals, voor deze klachten hoef je je absoluut niet te schamen. Ik kan begrijpen dat je hier nu nog niet klaar voor bent, maar misschien in een later stadium zou je hen dit wel kunnen vertellen.

Wat je nu zelf al zou kunnen doen, is jezelf juist wel blootstellen aan de situaties die je eigenlijk heel eng vind. Doe dit wel stapje voor stapje, niet in een keer. Het is ook raadzaam om iemand (je vriend?) te vertellen dat je hiermee bezig bent. Je zou een lijstje kunnen maken van dingen die je helemaal niet eng vindt, oplopend tot iets wat je heel erg eng vind. Zo kun je stap voor stap je grens verleggen en jezelf confronteren met de situatie. Als je het gevoel hebt dat je een stap te ver bent gegaan, kun je rustig weer een stapje terug nemen.

Ik hoop dat je hier wat mee kan, heel veel succes!

Met vriendelijke groet,

Suzanne
PsycholoogDenHaag
 
Berichten: 8
Geregistreerd op: di 17 feb 2015, 16:15


Keer terug naar Stel je vraag over angst aan de psycholoog

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast

cron
Web marketing Alkmaar