Ik durf niets meer maar ben thuis juist heel arrogant

In dit forum kun je rechtstreeks vragen stellen aan onze angst psychologen. Je krijgt binnen 5 werkdagen antwoord.
Forum regels
We proberen je eerste vraag binnen 5 werkdagen te beantwoorden. Probeer deze vraag zo helder en duidelijk mogelijk te stellen. Alle therapeuten werken op geheel vrijwillige basis mee aan dit forum, zelf hebben ze drukke praktijken dus hou er rekening mee dat vervolgvragen mogelijk pas later of zelfs geen antwoord meer krijgen.

Belangrijk: dit forum is in beheer van Psychologen Nederland. Wij helpen graag zoveel mogelijk mensen met inzicht krijgen in hun psyche en gevoelens en delen daarom soms de antwoorden op de hulpvragen op dit forum via onze blog. Als je hier een vraag post kan het zijn dat jouw vraag - uiteraard anoniem - behandeld wordt op onze blog op psyned.nl.

Ik durf niets meer maar ben thuis juist heel arrogant

door gaia » zo 03 apr 2016, 21:22

Hallo, ik ben bijna 16 en ik durf helemaal niets meer. Vroeger lachte ik altijd. Ik maakte heel snel vrienden, kon goed toneel spelen, durfde mijn mening zeggen tegen anderen. Maar alles is verandert. Op mijn 12 jaar heeft mijn "beste vriendin" mijn vertrouwen geschonden en mijn vader loopt de hele dag te zeggen dat niets goed gaat.

In de klas durf ik mijn vinger niet opsteken, ik tril dan helemaal van de stress. Ik denk dat dat komt doordat ik weet dat de leerkracht dan naar me kijkt en dat haar gedachten sowieso over mij gaan. Ik ben dan de hele dag bang, en ik ben dan blij als school gedaan is.
Ik ben superperfectionistisch voor sommige schooltaken. Voor mijn boekbespreking lees ik het zeker 10 keer over. Voor een eenvoudige toets studeer ik tot diep in de nacht. Ik haal dan ook goede punten. Dit is het enige wat nooit aan me is verandert, hoewel het de laatste tijd veel van me vergt.

In de ogen kijken gaat helemaal niet, vreemden aanspreken ook niet, als iemand tegen me praat hoop ik iedere keer dat het gesprek snel gedaan is, ik durf niet dansen op een feestje,... Ook heb ik vaker nachtmerries: dat ik vlucht voor iets en dat ik me moet verstoppen. Dan word ik 's nachts bang wakker en durf ik me zeker een paar uur niet bewegen.

Maar wanneer ik thuis ben, bij mijn ouders, ben ik superarrogant. Ik vlieg tegen ze uit als ik een klein klusje moet doen. Ik reageer superkwaad op het kleinste zoals tikken op de tafel, me aanraken,... Daardoor reageren mijn ouders ook superkwaad terug en sommen ze opnieuw alleen maar negatieve punten over me op die me zwaar zouden vallen in de toekomst. Dat raakt me iedere keer zo diep, hoewel dat door mijn gedrag (dat ik niet kan controleren) logisch is.

Ik heb geprobeerd om assertiever te zijn op school, maar dat levert me (bijna) huilbuien op. Thuis heb ik ook geprobeerd om mijn woede te beheersen, maar dat is gewoon onmogelijk voor me want dan word ik nog kwader.
Ik weet echt niet meer wat ik moet doen.
gaia
 
Berichten: 2
Geregistreerd op: zo 03 apr 2016, 20:16

Re: Ik durf niets meer maar ben thuis juist heel arrogant

door Psycholoog Utrecht » vr 08 apr 2016, 12:06

Beste Gaia,

Wat vervelend voor je dat je deze angst hebt ontwikkeld de laatste tijd. ik kan begrijpen dat dit erg lastig voor je is en dat je hier graag verandering in wilt zien.

Je geeft aan dat je beste vriendin toen je vertrouwen heeft geschonden. Heb je sindsdien last van deze klachten gekregen? Het kan best zijn dat deze gebeurtenis er voor heeft gezorgd dat je deze angst bent gaan ontwikkelen.

Op 16 jarige leeftijd zijn je ouders vaak niet je beste vrienden, dat begrijp ik. Heb je wel bij hen aangegeven hoe je je voelt? Het kan zijn dat ze geen flauw idee hebben van je angst en hierdoor voel jij je onbegrepen. Ik raad je aan met hen te overleggen, zodat ze in ieder geval op de hoogte zijn van jou gevoel.

Het is verstandig om met je angst-klachten aan de gang te gaan, samen met een professional. Je hebt er zelf al dingen voor ondernomen (super goed van je!) maar helaas heeft dit niks positiefs opgeleverd. Ik zou je aanraden om een gesprek aan te gaan met een vertrouwenspersoon op school of met je huisarts. Zij kunnen je verder helpen en helpen met zoeken naar hulp.

Heel veel succes!

Met vriendelijke groet,

Iris
Psycholoog Utrecht
 
Berichten: 7
Geregistreerd op: di 17 feb 2015, 16:17

Re: Ik durf niets meer maar ben thuis juist heel arrogant

door gaia » za 09 apr 2016, 11:02

Hallo Iris, bedankt voor je antwoord.

Het is inderdaad begonnen sinds mijn beste vriendin mijn vertrouwen heeft geschonden. Iedereen op mijn school kent me als het "superverlegen" meisje omdat ik al drie jaar zo ben. Alleen mijn huidige beste vriendin weet nog hoe ik was. Samen met haar ben ik bevriend met een "depressief" meisje. We worden de drie musketiers genoemd op school. Het "depressieve" meisje heeft nooit echt vriendinnen gehad, waardoor wij haar die kans wel willen geven. Medeklasgenoten kijken ons iedere keer na omdat ze nooit blij kijkt. Ik en mijn beste vriendin vinden het dan ook dat zij meer hulp nodig heeft dan ik.

Mijn ouders hebben lang gedacht dat ik haar pestte, door haar zeer droevige blik. Daardoor hechten ze geen belang aan hoe ik me voel. Ze denken dat alles komt door de pubertijd. Ze weten dat ik niets zeg bij andere mensen en dat ik heel bot kan reageren als ik alleen ben met hen.
Toen ik tegen ze zei dat ik echt niets meer durf op school begonnen ze te lachen. "Je durft alles. Maar wees blij, harde mensen brengen het ver in de toekomst."

Iedereen weet van mijn probleem, maar door bepaalde omstandigheden hechten ze er totaal geen belang aan. Ik sta er dus helemaal alleen voor.
gaia
 
Berichten: 2
Geregistreerd op: zo 03 apr 2016, 20:16


Keer terug naar Stel je vraag over angst aan de psycholoog

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast

cron
Web marketing Alkmaar